Het Grondwettelijk Hof heeft zopas (op 1 september) het beroep van de vier grote banken van ons land tegen de nieuwe huurwet van 25 april 2007 verworpen. Deze wet verplicht de financiële instellingen om aan een rekeninghouder die daarom verzoekt een bankwaarborg te stellen ten voordele van zijn of haar verhuurder. De bank stelt zich zo tegenover de verhuurder garant voor de schulden van de huurder bij het einde van de huurovereenkomst. De financiële drempel voor een huurder om een huurwoning te vinden wordt op die manier verlaagd.

Het gaat om een bedrag van maximaal drie maanden huur. De huurder betaalt dat bedrag terug aan de financiële instelling en dat in zoveel maanden als het huurcontract loopt met een maximum van zesendertig. Zolang het bedrag van de waarborg niet volledig werd terugbetaald brengt het geen interest op voor de huurder. Die laatste moet aan de bank ook geen debetinterest betalen.

Wanneer de huurovereenkomst vroegtijdig wordt beëindigd en de huurder op dat moment de waarborg nog niet heeft afbetaald, kan het dus zijn dat de bank de verhuurder desondanks moet betalen. Uiteraard voor een bedrag gelijk aan maximaal drie maanden huur.

De huurder is in de tussentijd wel verplicht om zijn inkomsten bij de instelling te doen toekomen. Anders kan die ineens het hele bedrag opeisen, tenzij bij de overgang naar een nieuwe instelling die het dan overneemt. Wat belangrijk is: een financiële instelling kan de vraag van de huurder niet weigeren, ook niet om reden van een gebrek aan kredietwaardigheid. Wel kunnen kosten aangerekend worden, wat de meeste banken in de praktijk ook doen.

Voor het Grondwettelijk Hof riepen de banken de schending van het gelijkheidsprincipe in en de schending van hun recht om zelf te bepalen met welke klanten ze in zee willen gaan. Nog volgens de banken kunnen zij zich met de nieuwe wet niet wapenen tegen malafide huurders en moeten zij een grote extra reserve aanleggen.
    
Het Hof vindt dat nogal meevallen en meent dat het recht van de huurders op een behoorlijke en betaalbare huisvesting zwaarder doorweegt.
    
Het gaat hier niet om een renteloze lening maar om een borgstelling. Maar is het toch niet een klein beetje “de banken doen betalen”?